Titorial Audacity

Clicar neste enlace para visualizar o documento en formato .PDF

Titorial Audacity

Realizar un titorial que nos explique como funciona Audacity. Podedes realizalo empregando o procesador de texto OpenOffice Writer ou unha presentación en OpenOffice Impress.

Debe incluír imaxes, descargadas de internet ou capturas de pantalla (recomendado).

Debe incluír como mínimo tamén unha ligazón á páxina oficial de Audacity e a un lugar donde aparezan recursos de Audacity (outros titoriais, aplicacións que empreguen Audacity, programas similares, etc.).

Gravación de son

• Dixitalización do son

Posto que o son se transmite por ondas analóxicas, o ordenador non é capaz de traballar con el. Ese é o motivo polo que un ordenador ha de converter o sinal analóxico dos sons en sinal dixital, proceso que se denomina dixitalización do son. E este proceso repítese en sentido contrario cando é o ordenador o que ha de xerar sons para que se oian mediante uns altofalantes, cascos musicais...
A dixitalización dun son supón tomar mostras dun sinal sonoro (mostraxe) cada certo tempo (frecuencia de mostraxe) e medir a intensidade do sinal analóxico. Cantas máis veces se mida o sinal sonoro por segundo (frecuencia de mostraxe alta), e canto maior sexa o rango para medir a intensidade (maior número de bits para ter máis valores), mellor calidade terá o son dixitalizado e máis parecerase ao son real.

• Formatos de son

Cando se dixitaliza son, a información ha de ser gardada en arquivos nalgún dos formatos de audio existentes. Algúns dos formatos de audio máis utilizados son:

• WAV: é o formato estándar; nestes arquivos almacénanse sons reais de forma dixital.
• MIDI: nestes arquivos non se gardan sons reais, senón ordes para que un sintetizador musical xere a música. Ocupan bastante menos espazo que os arquivos de son real, aínda que teñen peor calidade.
• MPS: son análogos aos WAV, aínda que almacenan o son real comprimido, polo que ocupan bastante menos espazo, con pouca perda de calidade.
•  OGG: formato de audio comprimido de gran calidade e sen limitacións de distribución, posto que está baseado na licenza pública xeral de GNU.
• WMA: estes son os arquivos de audio do reprodutor de Windows Media que ven incorporado en Windows; son arquivos comprimidos con boa calidade de son. Teñen a particularidade de escoitarse a medida que se van recibindo os ficheiros, algo fundamental para internet.
• Real Audio: é un formato moi utilizado en internet, xa que a súa principal característica é que se vai reproducindo a medida que se le, en tempo real.

• Gravacións

  

• Música: Audacity é unha aplicación que permite gravar, editar e gardar os arquivos de audio desde varias fontes diferentes e en distintos formatos. Está dispoñible para Windows e para Linux.

• Voz: pódese utilizar o Gravador de son que inclúe o sistema operativo. Esta utilidade está incluída en todos os programas de edición de son e vídeo. Hai que enchufar o micrófono na entrada correspondente da tarxeta de son e pulsar sobre o botón Gravar para realizar a gravación.

• CD de audio: para extraer a música dun CD haberá que recurrir a programas específicos de extracción de audio dixital, coñecidos como ripeadores. En Windows, o Reprodutor de Windows Media ofrece a posibilidade de copiar cancións no disco duro con formato wma ou mp3. En Linux un exemplo é Sound Joicer.

• Tarxeta de son:

Conexión de redes

-Redes inarámicas: nas redes inarámicas, tamén denominadas WiFi, os usuarios conéctanse sen as limitacións que impón un cable (permanencia nun emprazamento concreto), xa que os seus datos transmítense polo aire; deste xeito, conséguese gran liberdade de movementos.
As tecnoloxías que permiten a conexión sen cables (inarámicas) atópanse en continua investigación, e baséanse tanto en ondas de radio como en microondas para transmitir a información. A velocidade de transferencia é baixa e varía segundo os protocolos utilizados, que van evolucionando ata velocidades algo máis altas; as distancias que alcanzan tamén van en aumento grazas a sistemas como novos protocolos como, por exemplo, WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access). Este novo protocolo permite conexións entre dous puntos situados ata un máximo duns 50 km, con velocidades de ata 70 Mbps (a velocidade das redes cableadas está entre 100 e 1000 Mbps).

-Conexión a través dunha liña telefónica cun router: tamén chamado enrutador, permite unir ordenadores como si foran un hub ou swicth. Pero esta non é a súa única función, posto que un router é capaz de buscar o camiño para por en contacto dous ordenadores que se queiran conectar, incluso se están en distintas redes. O router tamén se ocupa de que a información non se envíe a todos os ordenadores, senón unicamente os destinatarios, polo que así evítase a saturación da rede.

O router, ademais disto, tamén é capaz de comprobar se unha ruta funciona, e no caso contrario, encontra outra alternativa; e se hai varias rutas, o router elixirá a máis rápida.


-Conexión a través de cable cun cable-módem: este tipo de conexión realízase mediante un cable coaxial. A conexión non se fai directamente entre o usuario e o provedor, senón que se trata dunha conexión multipunto, na cal moitos usuarios comparten o mesmo cable, motivo polo que diminúe a tasa de transferencia a medida que se conectan usuarios o mesmo cable.

-Conexión vía satélite: é outra alternativa para conectarse a internet; trátase dunha conexión híbrida, posto que o usuario recibe a información vía satélite pero a envía por un sistema terrestre (RTC, RDSI, xDSL, cable...). A finalidade é que o usuario aproveite a alta velocidade da conexión vía satélite para recibir grandes bloques de información, e que empregue calquera outra conexión terrestre para a petición de páxinas.

 Esta tecnoloxía está en desuso pola súa baixa velocidade fronte a outros sistemas e o seu uso limítase a sitios que estean illados.

Máscaras

Presentación Gimp

Impresoras/escáner

A resolución mídese en puntos por pulgada (ppp); canto maior sexa este valor, máis puntos gráficos terá a imaxe no mesmo espacio físico. A diferenza entre a resolución da impresora e a do escáner está en que a da impresora é a resolución de impresión, mentres que a do escáner é a resolución de dixitalización dos documentos.

A velocidade de impresión pode ser medida en cps (caracteres por segundo) ou en ppm (páxinas por minuto).

•  Impresoras láser: utilizan unha tecnoloxía similar á das fotocopiadoras. Son bastante rápidas e permiten obter resultados de alta calidade; cada vez son máis frecuentes as impresoras láser de cor. O seu funcionamento resúmese nos seguintes pasos:

1. O procesador da impresora descodifica os datos que veñen do ordenador e controla o raio láser.
2. O papel cúbrese de cargas eléctricas.
3. As partículas de papel que son alcanzadas polo láser perden a súa carga eléctrica.
4. Espállase sobre o papel un pó negro chamado tóner, que só se pega nas zonas do papel que non teñen carga eléctrica.
5. O papel pasa por uns rodillos que fixan o tónerpor medio de calor e presión.

• Escáner: o proceso de dixitalización dunha imaxe consta de dúas partes diferentes:

1. Transformación daimaxe en sinais eléctricos; para este labor, o escáner dispón de sensores CCD (Charge Coupled Device) que reciben a luz reflexada pola imaxe nun xogo de espellos. Estes sensores son capaces de diferenciar a intensidade e a cor da imaxe.
2. Conversión dos sinais eléctricos creados polos sensores CCD en información dixital; esta tarefa é realizada por un convertedor analóxico/dixital denominado DAC (Digital Analog Converter).

• Plotter: trátase dun dispositivo que se utiliza nas aplicacións de deseño asistido por ordenador, xa que permite imprimir planos, debuxos técnicos, mapas, deseños industriais... cunha excelente calidad. Tecnicamente, un plotter está constituído por un brazo robótico, en cuxo extremo atópase unha plumiña; a gran diferenza respecto ás impresoras é que realiza debuxos con trazos continuos, conseguindo así figuras (círculos, curvas...) de gran calidade. Outra importante característica do plotter é que, a diferenza da impresora, pode utilizar papel de grandes dimensións.
• Microfilme COM (Computer Output in Microfilm): Esta técnica utilízase habitualmente en bancos e bibliotecas, xa que permite almacenar información nun espazo moi reducido. As páxinas de información son fotografiadas mediante unha cámara especial e transfórmanse en imaxes de 1,5 cm2, que posteriormente son agrupadas en fichas (cada unha destas fichas contén aproximadamente cen imaxes). Para poder ler a información dunha ficha necesítase un lector de microfichas, que proxecta unha imaxe ampliada dela nuha pantalla.