Titorial Audacity

Clicar neste enlace para visualizar o documento en formato .PDF

Titorial Audacity

Realizar un titorial que nos explique como funciona Audacity. Podedes realizalo empregando o procesador de texto OpenOffice Writer ou unha presentación en OpenOffice Impress.

Debe incluír imaxes, descargadas de internet ou capturas de pantalla (recomendado).

Debe incluír como mínimo tamén unha ligazón á páxina oficial de Audacity e a un lugar donde aparezan recursos de Audacity (outros titoriais, aplicacións que empreguen Audacity, programas similares, etc.).

Gravación de son

• Dixitalización do son

Posto que o son se transmite por ondas analóxicas, o ordenador non é capaz de traballar con el. Ese é o motivo polo que un ordenador ha de converter o sinal analóxico dos sons en sinal dixital, proceso que se denomina dixitalización do son. E este proceso repítese en sentido contrario cando é o ordenador o que ha de xerar sons para que se oian mediante uns altofalantes, cascos musicais...
A dixitalización dun son supón tomar mostras dun sinal sonoro (mostraxe) cada certo tempo (frecuencia de mostraxe) e medir a intensidade do sinal analóxico. Cantas máis veces se mida o sinal sonoro por segundo (frecuencia de mostraxe alta), e canto maior sexa o rango para medir a intensidade (maior número de bits para ter máis valores), mellor calidade terá o son dixitalizado e máis parecerase ao son real.

• Formatos de son

Cando se dixitaliza son, a información ha de ser gardada en arquivos nalgún dos formatos de audio existentes. Algúns dos formatos de audio máis utilizados son:

• WAV: é o formato estándar; nestes arquivos almacénanse sons reais de forma dixital.
• MIDI: nestes arquivos non se gardan sons reais, senón ordes para que un sintetizador musical xere a música. Ocupan bastante menos espazo que os arquivos de son real, aínda que teñen peor calidade.
• MPS: son análogos aos WAV, aínda que almacenan o son real comprimido, polo que ocupan bastante menos espazo, con pouca perda de calidade.
•  OGG: formato de audio comprimido de gran calidade e sen limitacións de distribución, posto que está baseado na licenza pública xeral de GNU.
• WMA: estes son os arquivos de audio do reprodutor de Windows Media que ven incorporado en Windows; son arquivos comprimidos con boa calidade de son. Teñen a particularidade de escoitarse a medida que se van recibindo os ficheiros, algo fundamental para internet.
• Real Audio: é un formato moi utilizado en internet, xa que a súa principal característica é que se vai reproducindo a medida que se le, en tempo real.

• Gravacións

  

• Música: Audacity é unha aplicación que permite gravar, editar e gardar os arquivos de audio desde varias fontes diferentes e en distintos formatos. Está dispoñible para Windows e para Linux.

• Voz: pódese utilizar o Gravador de son que inclúe o sistema operativo. Esta utilidade está incluída en todos os programas de edición de son e vídeo. Hai que enchufar o micrófono na entrada correspondente da tarxeta de son e pulsar sobre o botón Gravar para realizar a gravación.

• CD de audio: para extraer a música dun CD haberá que recurrir a programas específicos de extracción de audio dixital, coñecidos como ripeadores. En Windows, o Reprodutor de Windows Media ofrece a posibilidade de copiar cancións no disco duro con formato wma ou mp3. En Linux un exemplo é Sound Joicer.

• Tarxeta de son:

Conexión de redes

-Redes inarámicas: nas redes inarámicas, tamén denominadas WiFi, os usuarios conéctanse sen as limitacións que impón un cable (permanencia nun emprazamento concreto), xa que os seus datos transmítense polo aire; deste xeito, conséguese gran liberdade de movementos.
As tecnoloxías que permiten a conexión sen cables (inarámicas) atópanse en continua investigación, e baséanse tanto en ondas de radio como en microondas para transmitir a información. A velocidade de transferencia é baixa e varía segundo os protocolos utilizados, que van evolucionando ata velocidades algo máis altas; as distancias que alcanzan tamén van en aumento grazas a sistemas como novos protocolos como, por exemplo, WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access). Este novo protocolo permite conexións entre dous puntos situados ata un máximo duns 50 km, con velocidades de ata 70 Mbps (a velocidade das redes cableadas está entre 100 e 1000 Mbps).

-Conexión a través dunha liña telefónica cun router: tamén chamado enrutador, permite unir ordenadores como si foran un hub ou swicth. Pero esta non é a súa única función, posto que un router é capaz de buscar o camiño para por en contacto dous ordenadores que se queiran conectar, incluso se están en distintas redes. O router tamén se ocupa de que a información non se envíe a todos os ordenadores, senón unicamente os destinatarios, polo que así evítase a saturación da rede.

O router, ademais disto, tamén é capaz de comprobar se unha ruta funciona, e no caso contrario, encontra outra alternativa; e se hai varias rutas, o router elixirá a máis rápida.


-Conexión a través de cable cun cable-módem: este tipo de conexión realízase mediante un cable coaxial. A conexión non se fai directamente entre o usuario e o provedor, senón que se trata dunha conexión multipunto, na cal moitos usuarios comparten o mesmo cable, motivo polo que diminúe a tasa de transferencia a medida que se conectan usuarios o mesmo cable.

-Conexión vía satélite: é outra alternativa para conectarse a internet; trátase dunha conexión híbrida, posto que o usuario recibe a información vía satélite pero a envía por un sistema terrestre (RTC, RDSI, xDSL, cable...). A finalidade é que o usuario aproveite a alta velocidade da conexión vía satélite para recibir grandes bloques de información, e que empregue calquera outra conexión terrestre para a petición de páxinas.

 Esta tecnoloxía está en desuso pola súa baixa velocidade fronte a outros sistemas e o seu uso limítase a sitios que estean illados.

Máscaras

Presentación Gimp

Impresoras/escáner

A resolución mídese en puntos por pulgada (ppp); canto maior sexa este valor, máis puntos gráficos terá a imaxe no mesmo espacio físico. A diferenza entre a resolución da impresora e a do escáner está en que a da impresora é a resolución de impresión, mentres que a do escáner é a resolución de dixitalización dos documentos.

A velocidade de impresión pode ser medida en cps (caracteres por segundo) ou en ppm (páxinas por minuto).

•  Impresoras láser: utilizan unha tecnoloxía similar á das fotocopiadoras. Son bastante rápidas e permiten obter resultados de alta calidade; cada vez son máis frecuentes as impresoras láser de cor. O seu funcionamento resúmese nos seguintes pasos:

1. O procesador da impresora descodifica os datos que veñen do ordenador e controla o raio láser.
2. O papel cúbrese de cargas eléctricas.
3. As partículas de papel que son alcanzadas polo láser perden a súa carga eléctrica.
4. Espállase sobre o papel un pó negro chamado tóner, que só se pega nas zonas do papel que non teñen carga eléctrica.
5. O papel pasa por uns rodillos que fixan o tónerpor medio de calor e presión.

• Escáner: o proceso de dixitalización dunha imaxe consta de dúas partes diferentes:

1. Transformación daimaxe en sinais eléctricos; para este labor, o escáner dispón de sensores CCD (Charge Coupled Device) que reciben a luz reflexada pola imaxe nun xogo de espellos. Estes sensores son capaces de diferenciar a intensidade e a cor da imaxe.
2. Conversión dos sinais eléctricos creados polos sensores CCD en información dixital; esta tarefa é realizada por un convertedor analóxico/dixital denominado DAC (Digital Analog Converter).

• Plotter: trátase dun dispositivo que se utiliza nas aplicacións de deseño asistido por ordenador, xa que permite imprimir planos, debuxos técnicos, mapas, deseños industriais... cunha excelente calidad. Tecnicamente, un plotter está constituído por un brazo robótico, en cuxo extremo atópase unha plumiña; a gran diferenza respecto ás impresoras é que realiza debuxos con trazos continuos, conseguindo así figuras (círculos, curvas...) de gran calidade. Outra importante característica do plotter é que, a diferenza da impresora, pode utilizar papel de grandes dimensións.
• Microfilme COM (Computer Output in Microfilm): Esta técnica utilízase habitualmente en bancos e bibliotecas, xa que permite almacenar información nun espazo moi reducido. As páxinas de información son fotografiadas mediante unha cámara especial e transfórmanse en imaxes de 1,5 cm2, que posteriormente son agrupadas en fichas (cada unha destas fichas contén aproximadamente cen imaxes). Para poder ler a información dunha ficha necesítase un lector de microfichas, que proxecta unha imaxe ampliada dela nuha pantalla.

Discos ópticos

• CD-ROM: contén información que só pode ser leída, polo que se utiliza para almacenar información que non teña que ser modificada; esta característica unida á súa gran capacidade e a que a información pode ser de distinta natureza (son, vídeo, fotografía...), fan do CD-ROM un soporte ideal para enciclopedias, xogos, software interactivo...

•  CD-R: chamados tecnicamente discos WORM (Write-Once, Read-Many), estes discos caracterízanse por ser grabables unha única vez, de forma permanente, polo que a información que almacena só servirá para lectura e non poderá ser modificada.

• CD-RW: este tipo de disco óptico pode ser regrabado (Re-Writable) borrando a información que contiña con antelación.

• DVD-ROM: é un tipo de disco óptico, semellante ao CD-ROM, pero que ofrece unha maior capacidade (ata uns 17 GB), xa que a información vai moi acumulada en pouco espazo, e tamén porque a información grábase nas dúas caras en capas superpostas.

• DVD-R: permiten unha sola grabación; poden ser dunha capa (4,7 GB) ou de dobre capa (8,5 GB).

• DVD-RW: permiten grabar información varias veces; tamén poden ser de unha capa ou de dobre capa. 

Topoloxía dunha rede

Unha rede local pode instalarse de varias maneiras distintas, e cada unha ven determinada por características como o tipo de cableado, a velocidade de transferencia e a seguridade que poderá ter.

• Rede en anel: trátase dunha rede pechada, na que todos os ordenadores están conectados a ela. A información circula nun sentido, polo anel, e cada ordenador analiza se é el o destinatario; se non fose así, deixará pasar a información ao seguinte, e así sucesivamente. Trátase dunha rede bastante estable e cunha taxa alta de transferencia de información.

• Rede en estrela: os ordenadores non están unidos directamente entre si, senón que o fan a través dun dispositivo específico. Trátase dunha rede moi estable (un problema de comunicación non bloquea toda a rede), segura e cunha velocidade de transferencia alta. Nestas redesutilízanse cables de tipo UTP.

Os dispositivos que se poden empregar para interconectar todos os ordenadores dunha rede en estrela son os seguintes:

• Hub ou concentrador: a este dispositivo chegan todos os cables da rede, un por cada ordenador e por cada dispositivo (impresora, router...), e actúa como ponte entre todos eles; cando un ordenador envía información, o concentrador reenvíana a todos, paras que o destinatario a tome e o resto a rexeite.

• Switch ou conmutador: ao igual que un hub, actúa de ponte entre todos os dispositivos da rede, pero, ademais, é capaz de identificar cada ordenador ou dispositivo conectado, polo que non envía a información a todos eles, senón só ao destinatario, evitando deste xeito sobrecargar a rede e as colisións de datos.

Redes

Unha rede interna, rede local ou LAN (Local Area Network) é un conxunto de ordenadores conectados entre sí, coa finalidade de compartir recursos e información. Todos os ordenadores e dispositivos (impresoras, hub, router...) dunha rede están conectados fisicamente mediante un cableado que os percorre un a un; a conexión deste cable a cada ordenador depende do tipo de cable empregado, pero sempre realízase mediante a tarxeta de rede. Ademais desta tarxeta, é necesario que todos os ordenadores dispoñan do software adecuado, denominado software de rede, que permita compartir os dispositivos conectados á rede. O protocolo máis utilizado nas redes locais era Ethernet, aínda que cada vez é máis frecuente utilizar o protocolo TCP/IP, adquirindo deste modo características análogas ás de internet. Ás redes que utilizan este protocolo se lles denomina intranet.
Nunha intranet, cada ordenador identifícase cunha dirección IP que ten que estar, obrigatoriamente, dentro duns rangos específicos, xa que deste modo garantízase que non poida estar accesible desde internet.

Tipos de cable de rede:

• Cableado coaxial: trátase dun cable formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctrica externas por unha malla de cobre. Este cable resulta económico e pode alcanzar velocidades de transmisión media; a conexión á tarxeta de rede realízase mediante conectores BNC. Actualmente está en desuso.
• Cableado UTP: este cable está constituído por catro pares de fíos dentro dunha camisa; cada par de fíos está trenzado para evitar a interferencia eléctrica dos outros pares. Este tipo de cable, que resulta económico e permite alcanzar unha boa velocidades de comunicación, necesita conectores RJ-45.
• Cableado de fibra óptica: a fibra óptica transporta pulsos de luz a través de pequenas fibras de vidro, polo que non lle afectan as correntes eléctricas externas. Estes cables constan de dous fíos de fibra de vidro (cada un transmite nuha soa dirección) protexidos por fibras de Kevlar e capas de plástico. Aínda que o seu custo económico é alto, permite alcanzar velocidades de transmisión moi elevadas e a súa lonxitude pode ser moi extensa; necesitan conectores ST de fibra óptica.

Memorias FLASH

• As características máis sobresaíntes destes dispositivos son o seu reducido tamaño e a non necesidade dunha pila ou batería que suministre enerxía á memoria para manter a grabación. Iso sí, a vida dunha memoria FLASH non é indefinida: cífranse entre 100000 e 1000000 as veces que se poderá grabar información nela.

• O seu funcionamento consiste nunha serie de celas nas que se garda a información que se quere almacenar. Cada cela é como un transistor convencional, pero cunha porta adicional que é a encargada da carga de información. A memoria FLASH non é unha memoria RAM, posto que nese caso necesitaría enerxía de forma permanente para non perder os datos. A causa de que non sexa perpetua está, sobre todo, no desgaste que sofre cada cela ao grabare borrar a información. Outra curiosidade é que o borrado de información realízase cun elevado suministro de corrente eléctrica, polo que resulta un proceso lento.

Discos magnéticos

A estrutura dun disco magnético componse de:

• Caras: son as superficies superior e inferior de cada disco.
• Pistas: son os círculos concéntricos nos que se divide cada cara do disco.
• Sectores: son as divisións que se fan en cada pista; todos os sectores dun mesmo disco teñen a mesma capacidade.
• Cilindros: no caso de discos duros, e posto que estes teñen varios discos, aparece o concepto de cilindros para designar aos distintos conxuntos de pistas situadas na mesma posición de cada disco.

Os discos duros están formados por un conxunto de discos apilados cun eixo común; entre eles están situadas as cabezas de lectura-escritura de maneira que se poidan ler e escribir nas dúas caras de cada disco.

A información é almacenada na superficie magnética de cada disco; o número de discos e a composición do material magnético determinan a capacidade do disco duro, que cada día, aumenta vertixinosamente, sendo habitual falar de discos duros de 200, 400 ou 500 GB, e incluso de 1 TB.

Os discos IDE (EIDE) permiten conectar ata 4 discos con capacidades de GB. Dentro deste tipo hai que falar de subtipos que se diferencian na velocidade de transferencia de datos: ATA, Ultra-ATA, Ultra DMA, Ultra DMA-66, Ultra DMA-100...; o último en aparecer foi o Serial-ATA.

Monitores (2)

• A frecuencia dun monitor é aquel parámetro que indica o número de veces que se mostra as imaxes nun segundo; se é un valor de frecuencia baixo, isto suporá que a imaxe vibre e que a vista teña que esforzarse máis do habitual (cansanzo visual).
• Os dous parámetros para a compatibilidade da tarxeta gráfica e o monitor son o número de píxeles (puntos) e o número de cores, porque se non se correspondesen, as imaxes non se verían ou veríanse deformes.
• A resolución dun monitor é o número de puntos (píxeles), que se obtén do produto do número de liñas (filas) polo número de píxeles de cada unha delas (columnas).
• O número de cores é igual a dous elevado ao número de bits por píxel, é dicir, que para representar 2 cores necesitaríamos 1 píxel; para 4 cores, 2 píxeles, etc.
• A visualización de imaxes depende só do microprocesador gráfico propio da tarxeta de vídeo, e non da cantidade de memoria RAM gráfica; ésta afecta á resolución e ao número de cores que se poden activar.

Monitores

• Monitor CRT: o seu funcionamento baséase na utilización dun tubo de raios catódicos que envía, desde o fondo cara a pantalla, unha corrente de electróns que ao chocar cunha superficie de material fosforescente situada na parte interior da pantalla, ilumínaa, formándose as imaxes. As imaxes están constituídas por un número determinado de puntos, que reciben o nome de píxeles.

• Pantalla LCD: estes monitores, evolucionados das pantallas de calculadoras e portátiles, utilizan millóns de celdas de cristal líquido que se polarizan e permiten o paso de determinados raios, que compoñen a imaxe no monitor.

• Pantalla TFT: están constituídas por unha matriz de millóns de puntos; cada punto é un transistor que actúa de forma independente, co seu brillo, cor, tono, etc., e o conxuntos de todos eles forma unha imaxe de alta calidade.

• Pantalla de plasma: trátase tamén de monitore planos, habitualmente de grandes dimensións, basados na utilización dun gas (plasma) que, en cada un dos puntos (píxeles) da pantalla, adquire a cor, o brillo, etc., necesarios para conformar a imaxe.

• Pantalla LED: utiliza leds dispoñéndoos en forma de matriz utilizando diodos de distintas cores RGB para formar o píxel, e teñen un consumo de enerxía moi inferior a outro tipos de pantalla, porque utiliza o número de LED´s necesario en cada momento.

Dispositivos de entrada e saída

• Lector de código de barras: os códigos de barras son un conxunto de liñas verticales de cor negra que teñen distintos grosores. Soen utilizarse en supermercados, almacéns, tendas, etc., para identificar os produtos. Un lector de código de barras é un dispositivo capaz de ler e identificar dita secuencia de barras, permitindo ao ordenador identificar o produto, e obtendo, así, información acerca del; por exemplo, o seu nome e precio.

•  Escáner: é un dispositivo que permite introducir información desde documentos en papel: imaxes, debuxos, fotografías..., e, incluso, caracteres, aínda que para isto último debemos dispoñer do sistema OCR (Optical Character Recognition). A calidade do escáner mídese en ppp ou dpi, unidade que indica o número de puntos que toma cada pulgada (2,54 cm.).

• Lector de banda magnética: a utilización de bandas magnéticas está cada vez máis extendida (tarxetas de crédito, tarxetas de identificación persoal, etc.). Os lectores de banda magnética son dispositivos capaces de ler a información grabada en dita banda.

• Pantalla táctil: ademais de mostrar a información (dispositivo de saída), as pantallas táctiles ofrecen a posibilidade de introducir información con só situar un dedo na súa superficie; por exemplo, elixir unha opción, executar unha orde, obter información, etc.

• Tablet PC: os Tablet PC constitúen a última evolución dos portátiles ou das PDA, con tamaños intermedios entrambos; soen ter unha pantalla de 10´´ que serve para introducir datos, de forma semellante a como se fai nunha PDA.