Topoloxía dunha rede

Unha rede local pode instalarse de varias maneiras distintas, e cada unha ven determinada por características como o tipo de cableado, a velocidade de transferencia e a seguridade que poderá ter.

• Rede en anel: trátase dunha rede pechada, na que todos os ordenadores están conectados a ela. A información circula nun sentido, polo anel, e cada ordenador analiza se é el o destinatario; se non fose así, deixará pasar a información ao seguinte, e así sucesivamente. Trátase dunha rede bastante estable e cunha taxa alta de transferencia de información.

• Rede en estrela: os ordenadores non están unidos directamente entre si, senón que o fan a través dun dispositivo específico. Trátase dunha rede moi estable (un problema de comunicación non bloquea toda a rede), segura e cunha velocidade de transferencia alta. Nestas redesutilízanse cables de tipo UTP.

Os dispositivos que se poden empregar para interconectar todos os ordenadores dunha rede en estrela son os seguintes:

• Hub ou concentrador: a este dispositivo chegan todos os cables da rede, un por cada ordenador e por cada dispositivo (impresora, router...), e actúa como ponte entre todos eles; cando un ordenador envía información, o concentrador reenvíana a todos, paras que o destinatario a tome e o resto a rexeite.

• Switch ou conmutador: ao igual que un hub, actúa de ponte entre todos os dispositivos da rede, pero, ademais, é capaz de identificar cada ordenador ou dispositivo conectado, polo que non envía a información a todos eles, senón só ao destinatario, evitando deste xeito sobrecargar a rede e as colisións de datos.

Redes

Unha rede interna, rede local ou LAN (Local Area Network) é un conxunto de ordenadores conectados entre sí, coa finalidade de compartir recursos e información. Todos os ordenadores e dispositivos (impresoras, hub, router...) dunha rede están conectados fisicamente mediante un cableado que os percorre un a un; a conexión deste cable a cada ordenador depende do tipo de cable empregado, pero sempre realízase mediante a tarxeta de rede. Ademais desta tarxeta, é necesario que todos os ordenadores dispoñan do software adecuado, denominado software de rede, que permita compartir os dispositivos conectados á rede. O protocolo máis utilizado nas redes locais era Ethernet, aínda que cada vez é máis frecuente utilizar o protocolo TCP/IP, adquirindo deste modo características análogas ás de internet. Ás redes que utilizan este protocolo se lles denomina intranet.
Nunha intranet, cada ordenador identifícase cunha dirección IP que ten que estar, obrigatoriamente, dentro duns rangos específicos, xa que deste modo garantízase que non poida estar accesible desde internet.

Tipos de cable de rede:

• Cableado coaxial: trátase dun cable formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctrica externas por unha malla de cobre. Este cable resulta económico e pode alcanzar velocidades de transmisión media; a conexión á tarxeta de rede realízase mediante conectores BNC. Actualmente está en desuso.
• Cableado UTP: este cable está constituído por catro pares de fíos dentro dunha camisa; cada par de fíos está trenzado para evitar a interferencia eléctrica dos outros pares. Este tipo de cable, que resulta económico e permite alcanzar unha boa velocidades de comunicación, necesita conectores RJ-45.
• Cableado de fibra óptica: a fibra óptica transporta pulsos de luz a través de pequenas fibras de vidro, polo que non lle afectan as correntes eléctricas externas. Estes cables constan de dous fíos de fibra de vidro (cada un transmite nuha soa dirección) protexidos por fibras de Kevlar e capas de plástico. Aínda que o seu custo económico é alto, permite alcanzar velocidades de transmisión moi elevadas e a súa lonxitude pode ser moi extensa; necesitan conectores ST de fibra óptica.

Memorias FLASH

• As características máis sobresaíntes destes dispositivos son o seu reducido tamaño e a non necesidade dunha pila ou batería que suministre enerxía á memoria para manter a grabación. Iso sí, a vida dunha memoria FLASH non é indefinida: cífranse entre 100000 e 1000000 as veces que se poderá grabar información nela.

• O seu funcionamento consiste nunha serie de celas nas que se garda a información que se quere almacenar. Cada cela é como un transistor convencional, pero cunha porta adicional que é a encargada da carga de información. A memoria FLASH non é unha memoria RAM, posto que nese caso necesitaría enerxía de forma permanente para non perder os datos. A causa de que non sexa perpetua está, sobre todo, no desgaste que sofre cada cela ao grabare borrar a información. Outra curiosidade é que o borrado de información realízase cun elevado suministro de corrente eléctrica, polo que resulta un proceso lento.

Discos magnéticos

A estrutura dun disco magnético componse de:

• Caras: son as superficies superior e inferior de cada disco.
• Pistas: son os círculos concéntricos nos que se divide cada cara do disco.
• Sectores: son as divisións que se fan en cada pista; todos os sectores dun mesmo disco teñen a mesma capacidade.
• Cilindros: no caso de discos duros, e posto que estes teñen varios discos, aparece o concepto de cilindros para designar aos distintos conxuntos de pistas situadas na mesma posición de cada disco.

Os discos duros están formados por un conxunto de discos apilados cun eixo común; entre eles están situadas as cabezas de lectura-escritura de maneira que se poidan ler e escribir nas dúas caras de cada disco.

A información é almacenada na superficie magnética de cada disco; o número de discos e a composición do material magnético determinan a capacidade do disco duro, que cada día, aumenta vertixinosamente, sendo habitual falar de discos duros de 200, 400 ou 500 GB, e incluso de 1 TB.

Os discos IDE (EIDE) permiten conectar ata 4 discos con capacidades de GB. Dentro deste tipo hai que falar de subtipos que se diferencian na velocidade de transferencia de datos: ATA, Ultra-ATA, Ultra DMA, Ultra DMA-66, Ultra DMA-100...; o último en aparecer foi o Serial-ATA.

Monitores (2)

• A frecuencia dun monitor é aquel parámetro que indica o número de veces que se mostra as imaxes nun segundo; se é un valor de frecuencia baixo, isto suporá que a imaxe vibre e que a vista teña que esforzarse máis do habitual (cansanzo visual).
• Os dous parámetros para a compatibilidade da tarxeta gráfica e o monitor son o número de píxeles (puntos) e o número de cores, porque se non se correspondesen, as imaxes non se verían ou veríanse deformes.
• A resolución dun monitor é o número de puntos (píxeles), que se obtén do produto do número de liñas (filas) polo número de píxeles de cada unha delas (columnas).
• O número de cores é igual a dous elevado ao número de bits por píxel, é dicir, que para representar 2 cores necesitaríamos 1 píxel; para 4 cores, 2 píxeles, etc.
• A visualización de imaxes depende só do microprocesador gráfico propio da tarxeta de vídeo, e non da cantidade de memoria RAM gráfica; ésta afecta á resolución e ao número de cores que se poden activar.

Monitores

• Monitor CRT: o seu funcionamento baséase na utilización dun tubo de raios catódicos que envía, desde o fondo cara a pantalla, unha corrente de electróns que ao chocar cunha superficie de material fosforescente situada na parte interior da pantalla, ilumínaa, formándose as imaxes. As imaxes están constituídas por un número determinado de puntos, que reciben o nome de píxeles.

• Pantalla LCD: estes monitores, evolucionados das pantallas de calculadoras e portátiles, utilizan millóns de celdas de cristal líquido que se polarizan e permiten o paso de determinados raios, que compoñen a imaxe no monitor.

• Pantalla TFT: están constituídas por unha matriz de millóns de puntos; cada punto é un transistor que actúa de forma independente, co seu brillo, cor, tono, etc., e o conxuntos de todos eles forma unha imaxe de alta calidade.

• Pantalla de plasma: trátase tamén de monitore planos, habitualmente de grandes dimensións, basados na utilización dun gas (plasma) que, en cada un dos puntos (píxeles) da pantalla, adquire a cor, o brillo, etc., necesarios para conformar a imaxe.

• Pantalla LED: utiliza leds dispoñéndoos en forma de matriz utilizando diodos de distintas cores RGB para formar o píxel, e teñen un consumo de enerxía moi inferior a outro tipos de pantalla, porque utiliza o número de LED´s necesario en cada momento.

Dispositivos de entrada e saída

• Lector de código de barras: os códigos de barras son un conxunto de liñas verticales de cor negra que teñen distintos grosores. Soen utilizarse en supermercados, almacéns, tendas, etc., para identificar os produtos. Un lector de código de barras é un dispositivo capaz de ler e identificar dita secuencia de barras, permitindo ao ordenador identificar o produto, e obtendo, así, información acerca del; por exemplo, o seu nome e precio.

•  Escáner: é un dispositivo que permite introducir información desde documentos en papel: imaxes, debuxos, fotografías..., e, incluso, caracteres, aínda que para isto último debemos dispoñer do sistema OCR (Optical Character Recognition). A calidade do escáner mídese en ppp ou dpi, unidade que indica o número de puntos que toma cada pulgada (2,54 cm.).

• Lector de banda magnética: a utilización de bandas magnéticas está cada vez máis extendida (tarxetas de crédito, tarxetas de identificación persoal, etc.). Os lectores de banda magnética son dispositivos capaces de ler a información grabada en dita banda.

• Pantalla táctil: ademais de mostrar a información (dispositivo de saída), as pantallas táctiles ofrecen a posibilidade de introducir información con só situar un dedo na súa superficie; por exemplo, elixir unha opción, executar unha orde, obter información, etc.

• Tablet PC: os Tablet PC constitúen a última evolución dos portátiles ou das PDA, con tamaños intermedios entrambos; soen ter unha pantalla de 10´´ que serve para introducir datos, de forma semellante a como se fai nunha PDA.