Discos magnéticos

A estrutura dun disco magnético componse de:

• Caras: son as superficies superior e inferior de cada disco.
• Pistas: son os círculos concéntricos nos que se divide cada cara do disco.
• Sectores: son as divisións que se fan en cada pista; todos os sectores dun mesmo disco teñen a mesma capacidade.
• Cilindros: no caso de discos duros, e posto que estes teñen varios discos, aparece o concepto de cilindros para designar aos distintos conxuntos de pistas situadas na mesma posición de cada disco.

Os discos duros están formados por un conxunto de discos apilados cun eixo común; entre eles están situadas as cabezas de lectura-escritura de maneira que se poidan ler e escribir nas dúas caras de cada disco.

A información é almacenada na superficie magnética de cada disco; o número de discos e a composición do material magnético determinan a capacidade do disco duro, que cada día, aumenta vertixinosamente, sendo habitual falar de discos duros de 200, 400 ou 500 GB, e incluso de 1 TB.

Os discos IDE (EIDE) permiten conectar ata 4 discos con capacidades de GB. Dentro deste tipo hai que falar de subtipos que se diferencian na velocidade de transferencia de datos: ATA, Ultra-ATA, Ultra DMA, Ultra DMA-66, Ultra DMA-100...; o último en aparecer foi o Serial-ATA.